Avansert søk

Nynorskordboka 54 oppslagsord

dur 1

substantiv hankjønn

Opphav

Tyding og bruk

det å dure;

durande lyd

Døme

ein monoton dur;
dekka laga ein rytmisk dur mot asfalten;
duren var høg og irriterande

dur 2

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom tysk; frå latin durus ‘hard’

Tyding og bruk

toneart og skalatype med stor ters (1, 1) frå grunntone (1);
glad toneart;
til skilnad frå moll
Døme
- songen går i dur
- i overført tyding: glad og optimistisk stemning
  livet går både i dur og moll
einsformig måte
Døme
- i same duren

Faste uttrykk

i den dur
i den retninga
det var i november eller noko i den dur

dure 1

dura

verb

Tyding og bruk

gje ein skarpt brummande lyd
Døme
- motoren durar;
- det durar i omnen;
- bilen dura av garde
drive på utan omsyn eller omtanke
Døme
- dure fram;
- han dura i veg

dure 2

dura

verb

Opphav

norrønt dúra

Tyding og bruk

kvile seg;

Gess-dur

substantiv hankjønn

Opphav

jamfør dur (

Tyding og bruk

toneart med Gess som grunntone (1) og B (, 3) for h, e, a, d, g og c;

parallelltoneart til ess-moll

ess-moll

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

toneart med ess ( til grunntone (1) og B (, 3) for h, e, a, d, g og c;

parallelltoneart til Gess-dur

søvndyssande, svevndyssande

adjektiv

Tyding og bruk

som gjer ein søvnig;

keisam, einsformig

Døme

ein jamn og søvndyssande dur;
eit søvndyssande føredrag

tur 4

substantiv inkjekjønn eller hankjønn

Opphav

Tyding og bruk

bulder, dur

Døme

turen frå omnen

tonika

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom italiensk; frå gresk

Tyding og bruk

grunntone (1) i ei toneart
Døme
- i G-dur er G tonika;
- hovudtemaet gjekk i tonika
treklang med tonika (1) som grunntone

toneart

substantiv hokjønn eller hankjønn

Opphav

Tyding og bruk

system av tonar basert på ein (oftast dur (, 1) eller moll (1)) skala med ein fast grunntone (1)

Døme

A-dur og h-moll er tonearter;
toneartene har namn etter grunntonen dei går ut frå

Resultater per side: