Avansert søk

Bokmålsordboka 2 oppslagsord

vik

substantiv hunkjønn eller hankjønn

Opphav

norrønt vík; jamfør vike (

Betydning og bruk

mindre område av sjø som danner en innskjæring i strandlinja;
liten fjordarm;
våg (2, 1), kil
Eksempel
- viker og sund;
- inne i vika;
- en grunn vik;
- ro inn i vika
noe som ligner en vik (1);
jamfør munnvik
Eksempel
- ha store viker over tinningene

slittung

substantiv hankjønn

Opphav

norrønt slittungar

Betydning og bruk

medlem av en flokk med opprørere i Viken (1217–1219)

Nynorskordboka 2 oppslagsord

vike 1

vika

verb

Opphav

norrønt víka, víkja

Tyding og bruk

dra seg bort frå;
flytte seg til sides eller attende
Døme
- fienden vik attende;
- vike av frå kursen;
- blikket hennar veik til sides;
- sjå på noko utan å vike med blikket
fjerne seg til føremon for noko anna;
gje bort, overlate (3), avstå (2)
Døme
- vike plassen som leiar;
- solskinet fekk vike for regn og ruskevêr;
- eg lyt vike for å sleppe til andre;
- andre omsyn måtte vike for kortsiktig avkastning;
- den koselege gata måtte vike for store kontorbygg;
- dagen måtte vike for natt
ikkje handle eller vere i tråd med noko;
unnlate å følgje opp eller ta tak i noko
Døme
- vike frå ansvaret sitt;
- bli tvinga til å vike frå eigne prinsipp;
- boka vik unna det verkelege spørsmålet
ikkje kome i vegen for;
stanse og vente på;
jamfør vikeplikt
Døme
- ein må vike for ambulansen;
- her må bilar vike for syklistar;
- normalt skal ein vike for trafikk frå høgre;
- motorbåtar skal vike for seilskuter
gje etter for;
bøye av
Døme
- vike for lova;
- til slutt måtte ho vike av for presset;
- eg vik ikkje ein millimeter

Faste uttrykk

på vikande front
i ferd med å gje opp, gje etter eller liknande;
på defensiven

fylke 1

substantiv inkjekjønn

Opphav

norrønt fylki; av folk

Tyding og bruk

administrativ eining i Noreg som med unntak av Oslo fylke består av fleire kommunar

Døme

Viken fylke;
éin representant frå kvart fylke