Artikkelside

Nynorskordboka

vike 1

vika

verb

Bøyningstabell for dette verbet
infinitiv	presens	preteritum	presens perfektum	imperativ
å vikaå vike	vik	veik	har vike	vik!

Bøyningstabell for dette verbet (partisippformer)
perfektum partisipp				presens partisipp
hankjønn / hokjønn	inkjekjønn	bunden form	fleirtal	presens partisipp
viken + substantiv	vike + substantiv	den/det vikne + substantiv	vikne + substantiv	vikande

Opphav

norrønt víka, víkja

Tyding og bruk

dra seg bort frå;
flytte seg til sides eller attende
Døme
- fienden vik attende;
- vike av frå kursen;
- blikket hennar veik til sides;
- sjå på noko utan å vike med blikket
fjerne seg til føremon for noko anna;
gje bort, overlate (3), avstå (2)
Døme
- vike plassen som leiar;
- solskinet fekk vike for regn og ruskevêr;
- eg lyt vike for å sleppe til andre;
- andre omsyn måtte vike for kortsiktig avkastning;
- den koselege gata måtte vike for store kontorbygg;
- dagen måtte vike for natt
ikkje handle eller vere i tråd med noko;
unnlate å følgje opp eller ta tak i noko
Døme
- vike frå ansvaret sitt;
- bli tvinga til å vike frå eigne prinsipp;
- boka vik unna det verkelege spørsmålet
ikkje kome i vegen for;
stanse og vente på;
jamfør vikeplikt
Døme
- ein må vike for ambulansen;
- her må bilar vike for syklistar;
- normalt skal ein vike for trafikk frå høgre;
- motorbåtar skal vike for seilskuter
gje etter for;
bøye av
Døme
- vike for lova;
- til slutt måtte ho vike av for presset;
- eg vik ikkje ein millimeter

Faste uttrykk

på vikande front
i ferd med å gje opp, gje etter eller liknande;
på defensiven