ven 1, venn
substantiv hankjønn
Opphav
norrønt vinr; samanheng med latin venus ‘venleik’Tyding og bruk
- person ein har eit nært forhold til, og som ein har mykje omgang med;særs god kjenning, kamerat (1)
Døme
- ein god ven;
- ha mange vener;
- skal vi vere vener?
- møte slekt og vener;
- hei på deg, gode ven!
- ho er ein nær ven av familien;
- eg trur ikkje vi skal vere vener meir
- som etterledd i ord som
- barndomsven
- besteven
- hjarteven
- omgangsven
- brukt som kjæleord:
- godt å sjå deg, venen min!
- kjære venen min;
- gjekk det bra, litle ven?
- person eller dyr som har eit forsonleg eller godmodig forhold til nokon eller noko
Døme
- skilje mellom ven og fiende;
- bli vener att etter usemja;
- vi treng dragkraft frå våre vener i pressa;
- hund og katt kan vere gode vener;
- ikkje skyt, vi kjem som vener
Døme
- få seg ein ny ven
- jamfør veneforeining
Døme
- starte kronerulling blant vener av museet;
- ein mangeårig ven av klubben
- person som har positiv omgang med noko
Døme
- vi var ikkje heilt ven med ballen i dag;
- eg har aldri vore ven med kroppen min
- brukt i ubunden form fleirtal om enkelperson
Døme
- ho har eg vore vener med lenge;
- han prøvde å bli vener med den nye sjefen
Faste uttrykk
- vår venbrukt spøkefullt om person, dyr eller fenomen som alle kjenner (og har kjær)
- maten hadde ikkje vorte like god utan vår ven grisen