Avansert søk

Nynorskordboka 6 oppslagsord

vanstell

substantiv inkjekjønn

Opphav

Tyding og bruk

dårleg stell av noko;

Døme

melde frå om vanstell av dyra

vanstelle

vanstella

verb

Opphav

Tyding og bruk

stelle dårleg;

forsøme, vanrøkte, vanskjøtte;

jamfør vanstelt

Døme

vanstelle dyra

vanrøkt

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt vanrǿkt

Tyding og bruk

manglande eller dårleg stell;

vanstell, forsøming

Døme

vanrøkt av hus og heim

vanhevd

substantiv hokjønn

Opphav

jamfør hevd (

Tyding og bruk

vanstell, vanrøkt, forsøming

Døme

jorda er i vanhevd

forfalle

forfalla

verb

Opphav

frå lågtysk; av for- (

Tyding og bruk

bli dårlegare på grunn av vanstell;
gå tilbake;
øydeleggjast
Døme
- la kroppen forfalle;
- huset forfell
ha frist for betaling;
gå ut
Døme
- betale i god tid før fristen forfell

Faste uttrykk

forfalle til
bli avhengig av

vyrdlaus, vyrdslaus, vørdlaus, vørdslaus

adjektiv

Tyding og bruk

som ikkje er varsam eller ser seg føre;
som ikkje tek omsyn;
uvyrden (1)
Døme
- vyrdlaus framferd;
- vyrdlaust prat
- brukt som adverb:
  fare vyrdlaust fram;
  han køyrde raskt og vyrdlaust
ureinsleg (1)
Døme
- vere vyrdlaus med seg sjølv;
- vyrdlaust vanstell