Avansert søk

Nynorskordboka 168 oppslagsord

verb

kløyvd infinitiv: vega

norrønt vega

finne eller fastsetje vekta eller tyngda av noko
Døme
- helsesjukepleiaren veg og måler høgda på alle skulebarna;
- vege slaktet;
- vege seg;
- ho vog opp 5 kg poteter
ha ei viss vekt;
tyngd (1)
Døme
- pakka veg 2 kg;
- vege over 70 kg
i overført tyding: gje noko eit visst verd (3, 2) eller ei viss tyngd (5)
Døme
- hennar meining veg tungt;
- alle føremonene vog opp denne ulempa
i overført tyding: vurdere ulike moglegheiter;
tenkje nøye gjennom noko
Døme
- vege fleire omsyn mot kvarandre;
- han vog for og imot tilbodet
korrigere for systematiske feil og skeivskapar;
gje vekttal (2);
jamfør vekte (2)
liggje ustøtt
Døme
- stokken ligg og veg

bli vegen og funnen for lett
bli vurdert og avvist
vege opp for
motverke ein mangel eller veikskap med å styrkje andre funksjonar eller eigenskapar;
kompensere (3) for
lang erfaring kan vege opp for manglande formell kompetanse
vege orda sine
tenkje seg godt om før ein seier noko;
jamfør vege orda sine på gullvekt

adjektiv

som minner om eller har preg av vedunder;

som vekkjer sterke og gode kjensler;

brukt som adverb:
- ei vedunderleg vakker utsikt;
- kaffien smakar vedunderleg

substantiv hankjønn eller inkjekjønn

norrønt eyrir, fleirtal aurar; av latin aureus ‘gullmynt’, av aurum ‘gull’

mynteining verd 1/100 krone
Døme
- i gamle dagar kosta eit teikneserieblad ei krone og femti øre
om eldre forhold: nordisk vekt- og mynteining, om lag 25 gram, verd ⅛ mark

ikkje ein øre
ingen betaling;
ingenting
ho fekk ikkje ein øre for innsatsen;
han åtte ikkje ein øre
ikkje verd fem øre
utan verdi
rapporten er ikkje verd fem øre;
det er ikkje verdt fem øre
på øren
nøyaktig
det stemmer på øren