Avansert søk

Nynorskordboka 9 oppslagsord

utfart

substantiv hankjønn eller hokjønn

Tyding og bruk

ferdsel eller trafikk ut frå ein stad
Døme
- det var stor utfart frå byen før helga
tur (1, 2);
utflukt (1)
Døme
- vere med på ein utfart

utferd

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

tur (1, 2), reise (3, 3);
utfart (2)
Døme
- vere med på utferder til fjells;
- skulen var på utferd langs elva
reise heimanfrå og ut i verda;
lang reise;
utreise
Døme
- utferd frå heimen;
- utferda frå Egypt

valfart

substantiv hankjønn eller hokjønn

Opphav

frå tysk; førsteleddet av wallen ‘vandre’

Tyding og bruk

reise til ein heilag stad;
pilegrimsferd
i overført tyding: reise til ein stad eller ei hending som trekkjer til seg mykje folk;
utfart (2)
Døme
- det var reine valfarten til Holmenkollen

utflukt

substantiv hokjønn

Opphav

frå lågtysk

Tyding og bruk

kortvarig tur eller reise;
utfart (2), ekskursjon
Døme
- ei klasse på utflukt til sjøen
påskot for å sleppe unna noko;
unnskyldning (3)
Døme
- kome med allslags dumme utflukter

utfartsåre, utfartsår

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

hovudveg for utfart (1) frå ein stad

Døme

utfartsårene frå byen

utfartsstad

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

populært mål for utfart (2)

Døme

stranda er ein ynda utfartsstad for ungdom

utfartsdag

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

dag med mykje utfart (1)

Døme

søndag var ein stor utfartsdag

utfartsveg

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

hovudveg for utfart (1)

innfart

substantiv hankjønn eller hokjønn

Tyding og bruk

det å fare eller køyre inn mot ein stad;

til skilnad frå utfart (1)

Døme

det var stor innfart til byen etter ferien