Enkelt søk | Begge ordbøkene

Bokmålsordboka 1 oppslagsord

adjektiv

norrønt stǫðugr; av stad

som ikke vakler eller velter;
sikker (5), stabil, stø (3, 1)
Eksempel
- gjerdet var stødig og godt;
- en bred og mye stødigere kajakk
forutsigbar i væremåte og handlemåte;
traust (1), pålitelig, stø (3, 2)
Eksempel
- en stødig kar;
- en stødig og trygg sjåfør
- brukt som adverb:
  kjøre stødig og sikkert
som har jevn kurs eller retning;
bent fram, stø (3, 4)
Eksempel
- en stødig kurs
- brukt som adverb:
  kursen går stødig mot nord
uten påfallende avbrudd eller skift;
rolig, jevn (4)
Eksempel
- vinden var frisk og stødig

adjektiv

norrønt stǫðugr; av stad (

som ikkje vaklar eller veltar;
sikker (5), stabil, stø (3, 1)
Døme
- gjerdet var stødig og godt;
- dette er den stødigaste båten;
- køyre stødig og sikkert
føreseieleg i veremåte og handlemåte;
påliteleg, traust (1), stø (3, 2)
Døme
- ei stødig jente;
- ein trygg og stødig sjåfør
- brukt som adverb:
  køyre stødig og sikkert
med jamn kurs eller retning;
beint fram, stø (3, 4)
Døme
- ein stødig kurs
- brukt som adverb:
  kursen gjekk stødig mot sør
utan påfallande avbrot eller skift;
roleg (5), jamn (4)
Døme
- vinden var frisk og stødig