Avansert søk

12 treff

Nynorskordboka 12 oppslagsord

vinglete

adjektiv

Opphav

av vingle

Tyding og bruk

  1. Døme
    • vinglete køyring
    • brukt som adverb:
      • gå ustøtt og vinglete
  2. som lett endrar meining;
    lite sjølvstendig
    Døme
    • vinglete framferd

viljelaus

adjektiv

Tyding og bruk

Døme
  • guten verka slapp og viljelaus

vadren

adjektiv

Tyding og bruk

vinglepave

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

vinglete person;
jamfør pave (3)

vinglen

adjektiv

Tyding og bruk

Døme
  • han var veik og vinglen

vinglekopp

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

vinglete person;

vingle

vingla

verb

Opphav

truleg samanheng med svinge

Tyding og bruk

  1. gå ustøtt;
    vere ustø;
    fare hit og dit;
    jamfør vinglete (1)
    Døme
    • vingle att og fram;
    • flyet vingla kraftig;
    • vingle i fylla
  2. i overført tyding: ha vanskar med å ta standpunkt;
    Døme
    • vingle i ei sak;
    • dei vinglar mellom ulike standpunkt
    • brukt som adjektiv:
      • eit vinglande parti

vinglar

substantiv hankjønn

Opphav

av vingle

Tyding og bruk

person som lett endrar meining;
vinglete person
Døme
  • han var den fremste vinglaren i bygda

vêrhane, verhane

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

  1. vindfløy (med haneform)
  2. vinglete (2) person (som skiftar standpunkt etter omstenda);
    Døme
    • ho var ein politisk vêrhane

kastekjepp

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

veik eller vinglete person
Døme
  • læraren er ikkje nokon kastekjepp