Gå til hovudinnhald
Tilgjenge
ordbøkene.no, Bokmålsordboka og Nynorskordboka

Avansert søk

Vanleg søk
Søkjehjelp
95 treff

Nynorskordboka 95 oppslagsord

plikt 1

substantiv hokjønn

Opphav

av lågtysk plicht ‘yting’

Tyding og bruk

  1. noko ein er pålagd å gjere, til dømes av styresmaktene, arbeidsgjevar eller som følgje av ei bindande avtale
    Døme
    • ha plikt til å møte opp;
    • offisielle plikter
  2. noko ein etter moralske eller religiøse levereglar kjenner seg bunden til å gjere
    Døme
    • ha moralsk plikt til å hjelpe
Artikkelside

plikt 2

substantiv hankjønn

Opphav

av lågtysk plicht ‘lite akter- eller framdekk’

Tyding og bruk

  1. tilje (1) i robåt
  2. rom framme eller bak i ein båt
Artikkelside

plikte

plikta

verb

Tyding og bruk

ha plikt til;
vere pliktig til
Døme
  • plikte å dekkje kostnader
Artikkelside

vilkårslaus

adjektiv

Tyding og bruk

utan noko vilkår eller atterhald
Døme
  • ha ei vilkårslaus plikt til å hjelpe
Artikkelside

vikeplikt

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

plikt til å vike (1, 4) for andre trafikantar
Døme
  • ha vikeplikt for trafikk frå høgre
Artikkelside

tausheitsplikt

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

yrkesetisk plikt til å halde tenesteopplysningar løynde;
Døme
  • politimannen vart dømd for brot på tausheitsplikta
Artikkelside

stoppeplikt

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

plikt for ein trafikant til å stoppe (3, 1) for visse skilt og signal
Døme
  • ikkje halde stoppeplikta
Artikkelside

bistandsplikt

substantiv hokjønn

Opphav

av bistand

Tyding og bruk

plikt (1 som alle har til å vise omsorg for eit medmenneske i naud
Artikkelside

helseplikt

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

plikt til å helse, særleg om å gjere honnør for ein overordna i militæret
Artikkelside

underhaldsplikt

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

lovpålagd plikt til å forsyte eigne barn og ektefelle;
Artikkelside