støyt
substantiv hankjønn
Opphav
norrønt steytrTyding og bruk
- det å støyte;
Døme
- få ein støyt i hovudet;
- bilane braka saman i ein ofseleg støyt
- som etterledd i ord som
- dolkestøyt
- kulestøyt
- samanstøyt
- brå smerte og muskelkontraksjon valda av kortvarig elektrisk impuls
Døme
- få støyt når ein skiftar lyspære
- brå oppleving av glede, smerte, redsle eller liknande;
Døme
- kjenne ein støyt av glede;
- det gjekk ein støyt gjennom meg
- brå rørsle;kast (4), rykk, tak
Døme
- brystet heva seg i korte støytar
- slurk alkohol;dram, knert (1)
Døme
- ta seg ein god støyt
- øving i vektlyfting;jamfør rykk (3)
Døme
- greie 90 kg i støyt
Faste uttrykk
- gje støyten tilvere utløysande årsak til;
gje startsignal til - setje inn støytensatse fullt og heilt
- han sette inn støyten i andre omgang
- stå for ein støyttole harde tak eller slag
- ta støytenta på seg ansvaret for noko eller utsetje seg for noko plagsamt eller vanskeleg
- ordføraren måtte ta støyten for den dårlege styringa