vigsel
substantiv hankjønn
vigsle 1
substantiv hokjønn
Opphav
norrønt vígsla; av vieTyding og bruk
- kyrkjeleg handling som går ut på at noko blir lyst heilagt, til dømes ein ny biskop eller ei ny kyrkje
- som etterledd i ord som
- bispevigsel
- kyrkjevigsel
- stifting av ekteskap;
Døme
- bryllaupsfesten byrja med vigsel i kyrkja;
- borgarleg vigsel
- høgtideleg opning for å ta i bruk noko;
Døme
- vigsel av nybrua