heisatur
substantiv hankjønn
Opphav
av lågtysk hei, heis(s)a interjeksjon og truleg av fransk çà ‘her, hit’, av hei (4; av eldre heisa ‘hei sann’Tyding og bruk
tur der ein slår seg laus, festar og ranglar
Døme
- dei hadde vore på ein heisatur til København