Avansert søk

Nynorskordboka 3 oppslagsord

kvile 1

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt hvíla ‘seng’

Tyding og bruk

det å kvile;
ro, fred;
kvild (1
Døme
- leggje seg til kvile;
- trenge kvile;
- det var tid for kvile
seng, lege (1, 2)
i botanikk: tilstand der frø eller knoppar ikkje spirer

Faste uttrykk

den evige kvila
døden
lengte etter den evige kvila
gå til kvile
1. gå for å kvile
  vi treng ein matbit før vi går til kvile
2. døy (1)
  to unge liv var no gått til kvile

evig

adjektiv

Opphav

frå lågtysk, samanheng med norrønt ævi ‘leve(tid)'; jamfør æve

Tyding og bruk

som varer alltid;
æveleg;
uendeleg;
tidlaus (2, 1)
Døme
- vare evig;
- draumen om eit evig liv
stadig;
vedvarande
Døme
- det er eit evig mas;
- eg skal vere deg evig takksam
bidig
Døme
- han øver kvar evige dag

Faste uttrykk

den evige kvila
døden
lengte etter den evige kvila
den evige staden
Roma
det evige livet
livet etter døden
tru på Gud og det evige livet
evig din
din for alltid
eg er evig din
evig nok
meir enn nok
eg har evig nok med eigne problem
evig og alltid
all framtid
det er slutt for evig og alltid
til evig tid
utan å ta slutt;
for alltid
dei vil vere saman til evig tid

den evige kvila

Tyding og bruk

døden;

Sjå: evig, kvile

Døme

lengte etter den evige kvila