walkover
substantiv hankjønn
Uttale
våˊkåverOpphav
frå engelsk, av walk ‘gå’ og over ‘over’, opphavleg om hesteveddeløp der ein ryttar som møtte som den einaste, kunne ri over bana i sjølvvalt tempo utan konkurrentarTyding og bruk
- i idrett: det at ein deltakar eller eit lag vinn utan å tevle fordi motstandaren ikkje stiller opp
Døme
- tennisspelaren vart gjeven sigeren på walkover
- i idrett: det at ein deltakar eller eit lag avanserer frå ein omgang utan å spele fordi turneringa har ulikt tal med deltakarar
Døme
- laget har walkover i første runde av cupen
- det å bli vald utan motkandidat
Døme
- vinne gjenvalet på walkover
- oppgjer med svært svak motstand
Døme
- sjakkspelaren fekk ingen walkover i det som vart ein tett batalje mot ein debutant;
- bortelaget vann 5–0 på rein walkover mot eit svært dårleg heimelag