attributt
substantiv inkjekjønn
Uttale
atributˊtOpphav
frå latin , opphavleg perfektum partisipp av attribuere ‘tildele’; jamfør attribuereTyding og bruk
- i filosofi: eigenskap som er ein essensiell del av det som definerer eit objekt, ein person, eit konsept eller liknande;
- symbolsk kjennemerke
Døme
- hamaren er attributtet til Tor
- kroppsdel som kjønnsleg kjenneteikn (særleg om kvinnebryst);konkret (kroppsleg) kjennemerke
Døme
- kvinnelege attributt;
- fysiske attributt skal ikkje vektleggjast i eit jobbintervju
- i språkvitskap: ord eller ordgruppe (særleg adjektiv) som står direkte knytt (som underledd) til eit overordna substantiv;jamfør attributiv