veit 1, veite 1
substantiv hokjønn
Opphav
norrønt veit, veita; av veite (2Tyding og bruk
- renne (1, 1) graven i bakken for å leie vatn bort frå til dømes ein åker eller ein veg;
Døme
- grave ei veit langs vegen for å leie unna vatnet
Døme
- veitene i Trondheim