Nynorskordboka
urutinert
adjektiv
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| hankjønn / hokjønn | inkjekjønn | bunden form | |
| urutinert | urutinert | urutinerte | urutinerte |
Tyding og bruk
som har lite rutine (1);
Døme
- ein urutinert bilførar;
- han er førebels urutinert i jobben
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| hankjønn / hokjønn | inkjekjønn | bunden form | |
| urutinert | urutinert | urutinerte | urutinerte |