Bokmålsordboka
velbegrunnet, velbegrunna
adjektiv
| entall | flertall | ||
|---|---|---|---|
| hankjønn / hunkjønn | intetkjønn | bestemt form | |
| velbegrunna | velbegrunna | velbegrunna | velbegrunna |
| velbegrunnet | velbegrunnet | velbegrunnede | velbegrunnede |
| velbegrunnete | velbegrunnete | ||
Betydning og bruk
som det er gode grunner for;
som er godt begrunnet
Eksempel
- kjenne en velbegrunnet frykt;
- treffe en velbegrunnet avgjørelse