vandre
vandra
verb
Opphav
frå lågtysk; samanheng med vinde (2Tyding og bruk
- gå (roleg)
Døme
- vandre rundt føremålslaust;
- vi vandrar hand i hand;
- dei vandra stien heilt til topps
- brukt som adjektiv:
- han ser ut som eit vandrande juletre i den påkledninga
- gå eller fare frå stad til stad;
Døme
- laksen vandrar;
- ho lét blikket vandre langs stolradene;
- vi lét ungane vandre fritt på tunet
- brukt som adjektiv:
- vandrande kysttorsk;
- ein vandrande fant;
- han var vandrande spiss på fotballbana
- i overført tyding: døy
Døme
- ho er gammal og klar til å vandre
- om abstrakte ting: spreie eller utvikle seg
Døme
- eventyra har vandra frå land til land;
- eg lét tankane vandre
- i ord som
- vandrefigur
- vandrehistorie
- vandresegn
- brukt som adjektiv: med like eigenskapar som
Døme
- eit vandrande leksikon;
- du er ein vandrande katastrofe
Faste uttrykk
- vandrande nyrenyre som har unormalt mykje rom til å forskuve seg;
vandrenyre - vandrande ugrasfleirårig ugras som formeirar og spreier seg både med utløparar frå rota og med frø eller sporar;
rotugras - vandre hedandøy;
ta kvelden (3)- han vandra hedan i ein alder av 90 år
- vandre innflytte frå eit anna land;
innvandre;
immigrere - vandre utflytte til eit anna land;
utvandre;
emigrere