Nynorskordboka
våle 2
våla
verb
| infinitiv | presens | preteritum | presens perfektum | imperativ |
|---|---|---|---|---|
| å vålaå våle | vålar | våla | har våla | vål!våla!våle! |
| perfektum partisipp | presens partisipp | |||
|---|---|---|---|---|
| hankjønn / hokjønn | inkjekjønn | bunden form | fleirtal | |
| våla + substantiv | våla + substantiv | den/det våla + substantiv | våla + substantiv | vålande |
Opphav
norrønt vála ‘jamre seg’Tyding og bruk
- skrike, skråle høgt
Døme
- han byrja våle og skrike så høgt han kunne
- gråte høgt;