Bokmålsordboka
erkehertug
іменник чоловічий
| однина | множина | ||
|---|---|---|---|
| неозначена форма | означена форма | неозначена форма | означена форма |
| en erkehertug | erkehertugen | erkehertuger | erkehertugene |
Походження
fra tyskЗначення та вживання
fra 1453: prinsetittel i det habsburgske monarkiet i Østerrike;
jamfør erke- (1)