munk
substantiv hankjønn
Opphav
norrønt munkr, truleg gjennom gammalengelsk, frå mellomalderlatin; av gresk mónakhos, opphavleg ‘einebuar’, av monos ‘aleine’Tyding og bruk
- mann som er teken opp i ein klosterorden;jamfør nonne (1)
- som etterledd i ord som
- buddhistmunk
- fransiskanarmunk
- gråbrun fugl i songarfamilien;Sylvia atricapilla