ære 1
substantiv hokjønn
Opphav
norrønt æra; frå lågtyskTyding og bruk
- heiderleg omdøme;
Døme
- vinne ære;
- trå etter rikdom og ære;
- det står mykje ære på spel
- kjensle hos det einskilde mennesket av indre verd;
Døme
- ho bar inga ære i seg;
- dette går på æra mi;
- få erstatning for tapt ære;
- krenkje æra til nokon;
- setje æra si inn på noko
Døme
- ikkje ha ære i livet;
- eg er ein mann av ære
- i høgtideleg lovnad:
- underskrive sjølvmeldinga på ære og samvit
- handling eller oppgåve (på vegner av eller til ære for nokon);
Døme
- gjere nokon ei ære;
- den eine æra er den andre verd
Faste uttrykk
- gjere ære pårose eller hylle (nokon)
- dei gjorde ære på forfattaren under lanseringa
- gå på æra lausramme eller krenkje ærekjensla til nokon
- dei dårlege resultata går på æra laus
- ha/få æra forvere den som fortener ros for (noko)
- dei frivillige har all æra for framgangen;
- mor mi skal få mykje av æra for at eg hadde ein så fin barndom
- på ære og samvitbrukt som høgtideleg lovnad
- eg lovar på ære og samvit å hjelpe deg
- til ære for nokonfor å heidre eller hylle nokon
- monumentet er til ære for dei som omkom i ulykka;
- songen er til ære for deg
- vise nokon den siste æravere til stades i gravferda til nokon
- ære verebrukt for å uttrykkje stor takksemd eller heider til nokon
- ære vere dei som tok kampen for eit meir likestilt samfunn