Avansert søk

Nynorskordboka 5 oppslagsord

rang 1

substantiv hankjønn

Opphav

av fransk ‘rekkje, plass’

Tyding og bruk

plassering som ein person har i eit fast (sosialt) hierarki;
militær grad
Døme
- offiserar med løytnants rang;
- plassere gjestene etter rang
plassering som noko har (i høve til noko anna av same art) ut frå kvalitet, verdi eller liknande;
status, verdi
Døme
- ha rang mellom dei fremste

Faste uttrykk

av rang
blant dei aller beste i sitt slag
ho var ein talar av rang
gjere nokon rangen stridig
konkurrere om førsteplassen;
måle seg med nokon;
utkonkurrere
ingen kan gjere han rangen stridig
ha rangen
ha førerett
fotgjengarar har rangen

stridig

adjektiv

Opphav

Tyding og bruk

trassig, ulydig
Døme
- vere hard og stridig
brukt som etterledd i samansetningar: i strid med
- - fornuftsstridig
  - lovstridig
  - naturstridig
  - rettsstridig

Faste uttrykk

gjere nokon rangen stridig
konkurrere om førsteplassen;
måle seg med nokon;
utkonkurrere
ingen kan gjere han rangen stridig

tittel

substantiv hankjønn

Opphav

norrønt titull; av latin titulus, opphavleg ‘innskrift, påskrift’

Tyding og bruk

namn eller overskrift som kort gjev eller symboliserer innhaldet av ein tekst, bilete eller liknande
Døme
- stykket har ein ironisk tittel;
- kva var tittelen på boka?
nemning for den stillinga eller rangen ein person har
Døme
- ein fin tittel;
- ha tittelen greve;
- ein beskytta tittel
nemning for meister innanfor ei idrettsgrein
Døme
- forsvare tittelen frå i fjor

gjere nokon rangen stridig

Tyding og bruk

konkurrere om førsteplassen;

måle seg med nokon;

utkonkurrere;

Sjå: rang, stridig

Døme

ingen kan gjere han rangen stridig

ha rangen

Tyding og bruk

ha førerett;

Sjå: rang

Døme

fotgjengarar har rangen