Avansert søk

Bokmålsordboka 2 oppslagsord

substantiv intetkjønn

atributˊt

fra latin , opprinnelig perfektum partisipp av attribuere ‘tildele’; jamfør attribuere

i filosofi: egenskap som er en essensiell del av det som definerer et objekt, en person, et konsept eller lignende;
grunnegenskap
symbolsk kjennemerke
Eksempel
- hammeren er Tors attributt
kroppsdel som kjønnslig kjennetegn (særlig om kvinnebryst);
konkret (kroppslig) kjennemerke
Eksempel
- kvinnelige attributter;
- fysiske attributter skal ikke tillegges betydning i et jobbintervju
i språkvitenskap: ord eller ordgruppe (særlig adjektiv) som står direkte knyttet (som underledd) til et substantiv;
jamfør attributiv

adjektiv

i språkvitenskap, om adjektiv: som er direkte knyttet til et substantiv;

til forskjell fra predikativ (

i ‘det røde huset’ står adjektivet attributivt; i ‘huset er rødt’ står det predikativt

substantiv inkjekjønn

atributˊt

frå latin , opphavleg perfektum partisipp av attribuere ‘tildele’; jamfør attribuere

i filosofi: eigenskap som er ein essensiell del av det som definerer eit objekt, ein person, eit konsept eller liknande;
grunneigenskap
symbolsk kjennemerke
Døme
- hamaren er attributtet til Tor
kroppsdel som kjønnsleg kjenneteikn (særleg om kvinnebryst);
konkret (kroppsleg) kjennemerke
Døme
- kvinnelege attributt;
- fysiske attributt skal ikkje vektleggjast i eit jobbintervju
i språkvitskap: ord eller ordgruppe (særleg adjektiv) som står direkte knytt (som underledd) til eit overordna substantiv;
jamfør attributiv

adjektiv

i språkvitskap: som er attributt, tilknytt