Nynorskordboka
vendetta
substantiv hankjønn
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| ubunden form | bunden form | ubunden form | bunden form |
| ein vendetta | vendettaen | vendettaar | vendettaane |
| vendettaer | vendettaene | ||
Opphav
frå italiensk; av latin vindicta ‘hemn’Tyding og bruk
- om eldre forhold på Korsika og Sicilia: blodhemn
- hemngjerrig eller fiendtleg innstilling til noko
Døme
- ha ein personleg vendetta mot noko