Nynorskordboka
vekking
substantiv hokjønn
| eintal | fleirtal | ||
|---|---|---|---|
| ubunden form | bunden form | ubunden form | bunden form |
| ei vekking | vekkinga | vekkingar | vekkingane |
Tyding og bruk
- det å vekkje (2, 1) nokon frå søvn;det å få nokon til å vakne
Døme
- ha ansvaret for vekkinga om morgonen
- det å bli meir intens i tru eller oppfatning;
Døme
- det gjekk ei religiøs vekking over bygdene;
- store vekkingar gjekk over landet;
- islamsk vekking;
- ei personleg vekking;
- ei politisk vekking