Bokmålsordboka
tidbøyning, tidbøying, tidsbøying
substantiv hunkjønn eller hankjønn
tidsbøyning
substantiv hankjønn eller hunkjønn
| kjønn | entall | flertall | ||
|---|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form | |
| hankjønn | en tidbøying | tidbøyingen | tidbøyinger | tidbøyingene |
| en tidbøyning | tidbøyningen | tidbøyninger | tidbøyningene | |
| en tidsbøying | tidsbøyingen | tidsbøyinger | tidsbøyingene | |
| en tidsbøyning | tidsbøyningen | tidsbøyninger | tidsbøyningene | |
| hunkjønn | ei/en tidbøying | tidbøyinga | tidbøyinger | tidbøyingene |
| ei/en tidbøyning | tidbøyninga | tidbøyninger | tidbøyningene | |
| ei/en tidsbøying | tidsbøyinga | tidsbøyinger | tidsbøyingene | |
| ei/en tidsbøyning | tidsbøyninga | tidsbøyninger | tidsbøyningene | |
Betydning og bruk
bøyning av verb i tid (7)