Bokmålsordboka
selvdyrking 1, sjøldyrking 1
substantiv hunkjønn eller hankjønn
selvdyrkelse, sjøldyrkelse
substantiv hankjønn
| kjønn | entall | flertall | ||
|---|---|---|---|---|
| ubestemt form | bestemt form | ubestemt form | bestemt form | |
| hankjønn | en selvdyrkelse | selvdyrkelsen | selvdyrkelser | selvdyrkelsene |
| en selvdyrking | selvdyrkingen | selvdyrkinger | selvdyrkingene | |
| en sjøldyrkelse | sjøldyrkelsen | sjøldyrkelser | sjøldyrkelsene | |
| en sjøldyrking | sjøldyrkingen | sjøldyrkinger | sjøldyrkingene | |
| hunkjønn | ei/en selvdyrking | selvdyrkinga | selvdyrkinger | selvdyrkingene |
| ei/en sjøldyrking | sjøldyrkinga | sjøldyrkinger | sjøldyrkingene | |
Betydning og bruk
det å sette seg selv svært høyt
Eksempel
- boka bærer preg av forfatterens uhemmede selvdyrking