Avansert søk

Nynorskordboka 1 oppslagsord

utfart

substantiv hankjønn eller hokjønn

Tyding og bruk

ferdsel eller trafikk ut frå ein stad
Døme
- det var stor utfart frå byen før helga
tur (1, 2);
utflukt (1)
Døme
- vere med på ein utfart