rytme
substantiv hankjønn
Opphav
frå gresk ‘bølgjerørsle’Tyding og bruk
- regelfast skifte i trykk eller styrke i musikk, poesi eller tale
Døme
- eit dikt med rim og rytme;
- songen har drivande rytmar
- i fleirtal: musikk
Døme
- latinamerikanske rytmar
- regelfast rørsle eller skifte
Døme
- rytmen i hjarteslaga;
- føtene gjekk i ein jamn rytme
- som etterledd i ord som
- døgnrytme
- hjarterytme