Avansert søk

Nynorskordboka 3 oppslagsord

hell

substantiv inkjekjønn

Opphav

frå dansk, jamfør norrønt heill ‘varsel, lykke’; samanheng med heil (

Tyding og bruk

medgang, lykke (2), flaks (1, tur (2
Døme
- må hell og lykke følgje deg!
- ha hellet med seg;
- han prøvde seg med hell i forretningslivet;
- prøve seg på noko utan hell
lykketreff
Døme
- det var eit hell at ho ikkje vart med i ulykkesbilen

Faste uttrykk

hell i uhell
heldig hending eller omstende som dempar verknaden av ei ugunstig hending
det var eit hell i uhellet at alle var ute da huset rasa saman
til alt hell
heldigvis
til alt hell kom dei uskadde frå ulykka

krone 2

krona

verb

Opphav

jamfør norrønt krýna; av krone (

Tyding og bruk

gjere ein person til regent ved å setje ei krone på hovudet til han eller henne
danne ei heldig eller lykkeleg avslutning på noko;
fullende
Døme
- arbeidet vart krona med hell

heppeleg

adjektiv

Tyding og bruk

med hell;
heldig, lagleg
Døme
- dei fekk ei heppeleg heimferd;
- det kan vere heppeleg å gjere det slik;
- det bar så heppeleg til
brukt som adverb: til all lykke
Døme
- heppeleg kom han fram til folk