Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

kustus, kust

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

disiplin (1), skikk, tukt

Døme

halde god kustus på ungane;
barn som treng kustus

tukt

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt tykt; frå lågtysk

Tyding og bruk

streng oppseding eller åtferdsnorm frå forelder eller annan formyndar;
disiplin (1), age (1, 2), kustus, oppseding
Døme
- halde streng tukt;
- følgje militær tukt
tukt (1) med bruk av kroppsleg straff
Døme
- få tukt i barndomen;
- før i tida var det vanlegare med tukt av uskikkelege barn

Faste uttrykk

i tukt og ære
på sømeleg vis
leve i tukt og ære
ikkje ta tukt
ikkje bli betre eller lydigare av å bli straffa
med tukt å melde
ærleg tala;
i sanning
med tukt å melde var filmen ganske keisam