Avansert søk

Nynorskordboka 4 oppslagsord

stille mange og grundige spørsmål om noko;

verb

kløyvd infinitiv: spørja

norrønt spyrja ‘følgje spor, granske’

vende seg til nokon for å få avklart noko som er uvisst
Døme
- «kjem du snart heim?» spurde faren;
- ho spør korleis vêret er;
- han spør etter vegen;
- ho har spurt om vi dreg på hytta snart
be om informasjon, meining, råd, lov eller liknande
Døme
- ho spør om hjelp;
- han spurde seg fri frå skulen;
- du må spørje mor di om lov;
- spør du meg, er boka fantastisk
stille spørsmål ved eksamen eller liknande;
eksaminere
Døme
- ho vart spurd om napoleonskrigane til eksamen;
- læraren spør alle i leksa

spør om
brukt forsterkande om noko overraskande og positivt;
gjett om, du kan tru at
spør om eg var glad!
spør om han vart overraska
spørje nytt
spørje etter nyhende
ho spør nytt frå heimbygda
spørje og grave
spørje mykje
ungane spurde og grov
spørje seg fram
komme fram til eit mål, eit svar og liknande ved å spørje andre
dei spurde seg fram til hotellet;
du må spørje deg fram til kunnskapen
spørje seg føre
søkje informasjon (om);
skaffe seg greie på;
forhøyre seg
spørje seg sjølv
fundere på sjølv;
grunde på
eg spurde meg sjølv om kva eg eigenleg ville studere
spørje til råds
be om råd eller hjelp frå nokon
han spurde mor si til råds
spørje ut
stille mange og grundige spørsmål om noko;
forhøyre
aktor spurde ut vitnet;
da han kom heim, vart han spurt ut av foreldra

verb

halde fast ved, halde fram med å meine;

substantiv hokjønn

melding der ein etterlyser noko eller nokon som er sakna