Gå til hovudinnhald
Tilgjenge
ordbøkene.no, Bokmålsordboka og Nynorskordboka

Avansert søk

Vanleg søk
Søkjehjelp
5 treff

Nynorskordboka 5 oppslagsord

åreeld

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

om eldre forhold: eld på åre (3
Døme
  • åreelden hadde slokna
Artikkelside

vulkan

substantiv hankjønn

Opphav

frå latin, av Vulcanus, namn på den romerske eldguden som ein trudde hadde smie i vulkanane

Tyding og bruk

  1. stad (ofte kjegleforma fjell) med opning i jordskorpa der magma og gass bryt fram frå det indre av jorda under utbrot;
    eldsprutande fjell
    Døme
    • det spruta eld og rann lava frå vulkanen;
    • ein slokna vulkan
  2. i overført tyding: (person med) sterke kjensler som kan gje seg kraftige uttrykk
    Døme
    • han vart ein vulkan av raseri

Faste uttrykk

  • leve på ein vulkan
    leve under svært ustabile, utrygge tilhøve
Artikkelside

sløkke 1

sløkka

verb

Opphav

samanheng med norrønt slokinn ‘slokna’

Tyding og bruk

slutte å brenne;
Artikkelside

slokne

slokna

verb

Opphav

norrønt slokna, av slokkinn; jamfør sløkke (1

Tyding og bruk

  1. slutte å brenne eller lyse
    Døme
    • bålet slokna;
    • det sloknar i omnen;
    • gatelyktene har slokna
  2. Døme
    • stjerna slokna
  3. miste gløden
    Døme
    • auga slokna
  4. i overført tyding: sovne
    Døme
    • dei gjekk til sengs og slokna fort
  5. i overført tyding: slutte å leve;
    Døme
    • ho slokna etter eit langt sjukeleie
  6. stanse, stogge;
    gå i stå
    Døme
    • motoren slokna
Artikkelside

menneskesjel

substantiv hokjønn

Tyding og bruk

  1. det indre (1, 2) i eit menneske
  2. menneske, person
    Døme
    • med han er ei var og fin menneskesjel slokna
Artikkelside