Avansert søk

Nynorskordboka 6 oppslagsord

støe 1

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt -stǿða i samansetningar

Tyding og bruk

nedste lag i ein stapel kornband

støe 2

substantiv inkjekjønn

Opphav

norrønt -stǿði i vindstǿði ‘vindstode’

Tyding og bruk

plass, stad (1, tilhelde
Døme
- eg tok meg støe ved brua;
- ha støet sitt langt frå folk
stode, tilstand;
gjerd, lag

stø 3

adjektiv

Opphav

norrønt -stǿðr i samansetningar som hugstǿðr ‘som ein støtt tenkjer på’

Tyding og bruk

som står eller kviler fast og godt;
fast (1), sikker (1);
til skilnad frå ustø, vaklande
Døme
- ikkje vere heilt stø på føtene;
- stø som fjell;
- kirurgen må vere stø på handa
- brukt som adverb:
  stå støtt i vinden
som er påliteleg og solid;
stødig, traust (3)
Døme
- ein stø og påliteleg arbeidskar
som ikkje er i tvil;
sikker (4)
Døme
- vere stø i engelsk;
- vere stø på trygg bruk av båt
jamn (1), rett (3, 1), stabil
Døme
- ein stø bris frå sør;
- halde stø kurs;
- ein stø tendens

vêrstøe, verstøe

substantiv inkjekjønn

Opphav

jamfør støe (

Tyding og bruk

vêr (, vêrlag

garnstøe

substantiv inkjekjønn

Tyding og bruk

støe (, 1) der ein plar setje garn

firmament

substantiv inkjekjønn

Opphav

frå latin ‘støe, feste’

Tyding og bruk