Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

slengje, slenge 2

slengja, slenga

verb

Opphav

norrønt sløngva, kanskje med innverknad frå lågtysk slengen; opphavleg av slenge (

Tyding og bruk

hive på ein kraftfull eller uvyrden måte;
kaste (2, 1)
Døme
- han slengde jakka frå seg;
- dei går og slengjer med armane;
- ho slengjer seg ned i nærmaste stol;
- keeperen slengde seg etter ballen;
- guten slengde seg om halsen til mora;
- han slengde seg frå grein til grein
sende (på slump)
Døme
- slengje i veg eit skot

Faste uttrykk

slengje drit
snakke fornærmande eller nedsetjande
dei sit berre og slengjer drit;
dei slengde drit til læraren;
ingen skal få slengje drit om far min!
slengje seg med
tilfeldig følgje med andre
kan eg slengje meg med på turen?

oske

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt aska

Tyding og bruk

pulverliknande rest som blir att etter at eit organisk materiale er brent opp
Døme
- ta oska ut av omnen;
- koke lut av oske
fint steinpulver som blir slengt ut under vulkanutbrot
Døme
- vulkansk oske

Faste uttrykk

frå oska til elden
frå ein vanskeleg situasjon til ein enda verre
kle seg i sekk og oske
vise ytre teikn på sorg eller anger
leggje i oske
brenne ned
reise seg frå oska
bli bygd opp på nytt;
reise seg opp att
laget har reist seg frå oska og vunne mange kampar denne sesongen