Gå til hovedinnhold
Tilgjengelighet
ordbøkene.no, Bokmålsordboka og Nynorskordboka

Avansert søk

Enkelt søk
Om avansert søk
8 treff

Nynorskordboka 8 oppslagsord

kante

kanta

verb

Opphav

av kant (1

Tyding og bruk

  1. velte, ramle i koll;
  2. setje kant på
    Døme
    • kåpa var kanta med skinn
  3. danne kant rundt
Artikkelside

kanta

adjektiv

Tyding og bruk

med kant (1, 1) eller hjørne;
som det er laga eller sett kant på;
jamfør kantete
Døme
  • eit kanta bord;
  • ein kanta kjole
Artikkelside

kant 2

substantiv inkjekjønn

Tyding og bruk

det å kante (1);
einskilt fall eller kast
Døme
  • rulle kant i kant
Artikkelside

skrunøkkel, skrunykel

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

nøkkel (2) med kanta gap til å dreie skruvehovud og mutrar med;
Artikkelside

nisje

substantiv hankjønn

Opphav

frå fransk; truleg av latin nidus ‘reir’

Tyding og bruk

  1. bogen eller kanta fordjuping i ein vegg eller mur
    Døme
    • det stod ein omn i ein nisje i veggen
  2. plass eller stilling som ei art har i økosystemet
    Døme
    • kvar populasjon har sin eigen økologiske nisje
  3. del av marknad med særeigne behov;
    avgrensa kundegruppe
    Døme
    • finne ein nisje for nye produkt
Artikkelside

cantabile

adverb

Uttale

kantaˊbile

Opphav

frå italiensk ‘som kan syngjast’

Tyding og bruk

i musikk: som er lett å syngje;
melodiøst
Artikkelside

kantete

adjektiv

Opphav

av kant (1

Tyding og bruk

  1. som har (mange) kantar;
    ujamn;
    jamfør kanta
    Døme
    • ei kantete handskrift
  2. klønete, stiv, udiplomatisk
    Døme
    • steile og kantete personar
Artikkelside

mais

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom spansk maiz, frå eit utdøydd språk i Karibia

Tyding og bruk

  1. plante i grasfamilien med kolbar med kanta, ofte gule korn;
    Zea mays
  2. korn eller mjøl av mais (1)
Artikkelside