Avansert søk

Nynorskordboka 3 oppslagsord

iren

adjektiv

Opphav

jamfør ire ( og ir

Tyding og bruk

ottefull, uroleg
Døme
- mora vart så iren for det sjuke barnet
ergerleg, misnøgd

ir

substantiv hankjønn

Opphav

av ire (; truleg påverka av hir

Tyding og bruk

otte, uro i hugen

Døme

ho hadde ein vond ir i seg

ire 1, irlendar, irlending

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

person frå Irland