Avansert søk

Nynorskordboka 7 oppslagsord

substantiv hokjønn

norrønt vík; jamfør vike (

mindre område av sjø som dannar ei innskjering i strandlinja;
liten fjordarm;
kil, våg (3
Døme
- vikar og sund;
- inst i vika;
- ei lun vik;
- ro ut av vika
noko som liknar ei vik (1);
jamfør munnvik
Døme
- ha store vikar over tinningane

substantiv hokjønn

norrønt vika; samanheng med vike ( og veksle

tidsrom på sju døgn, rekna frå og med måndag til og med søndag
Døme
- året har 52 veker;
- i neste veke;
- møtast ein gong i veka;
- bli verande veka ut
tidsrom på sju døgn uavhengig av start- og sluttdag
Døme
- vere på ferie i to veker
rekkje av kvardagar i ei veke (1);
arbeidsveke, skuleveke
Døme
- femdagars veke
arrangement, tilskiping eller høgtid som varer (om lag) ei veke (1)
- - bøneveke
  - fadderveke
  - helvetesveke
  - juleveke

adjektiv

norrønt víkverskr, etter stadnamnet Vika

i språkvitskap: som gjeld dialektane i Østfold, Vestfold og Søraust-Telemark;

adjektiv

om norrøne forhold: som gjeld Vika, samnamn på distrikta kring Oslofjorden og Skagerrak frå Aust-Agder til Göta älv i Sverige
frå 1500-talet: som gjeld Vika, namn på den sørlegaste delen av Østfold og nordre delen av Bohuslän
i språkvitskap: som gjeld dialektane i Østfold, Vestfold og Søraust-Telemark;
vikværsk