Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

snavl

substantiv hankjønn eller hokjønn

Opphav

frå lågtysk eller nederlandsk; same opphav som snabel

Tyding og bruk

kjeft, munn

Døme

snavla gjekk i eitt sett;
hald snavla!

snavle

snavla

verb

Tyding og bruk

snakke på ein utydeleg måte;
snøvle
slafse (1)