Avansert søk

Nynorskordboka 5 oppslagsord

disiplin

substantiv hankjønn

Opphav

av latin disippel ‘opplæring’; jamfør disippel

Tyding og bruk

evne og vilje til å underordne seg reglar;
lydnad;
det å halde orden;
tukt (1)
Døme
- vise disiplin;
- halde disiplin i klassa
- - kadaverdisiplin
  - sjølvdisiplin
felt innanfor eit fagområde eller ein sport;
jamfør grein (2, 4)
Døme
- pedagogikken vart ein vitskapleg disiplin;
- skiskyting er ein heller ny disiplin i idretten
- - fagdisiplin
  - skidisiplin

disippel

substantiv hankjønn

Opphav

av latin discipulus ‘læregut, fylgjesvein’

Tyding og bruk

tilhengjar av ein som forkynner ei ny lære;
læresvein
Døme
- Jesus og dei tolv disiplane
person som har ein annan som førebilete og er sterkt påverka av han eller ho
Døme
- vere ein disippel av Rembrandt;
- trenaren omtaler disippelen sin som eit allsidig idrettstalent

følgjesvein, følgesvein, fylgjesvein

substantiv hankjønn

Opphav

opphavleg om fornem persons væpna svein

Tyding og bruk

person som ein ofte er eller går saman med;

disippel (2), tilhengjar (1)

elev

substantiv hankjønn

Opphav

av fransk élever ‘oppsede’

Tyding og bruk

person som får undervisning
Døme
- kvar elev skal prøvast i minst eitt fag;
- lærarar og elevar
disippel
Døme
- han var ein elev av Picasso

læresvein

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

elev (2), disippel;

Døme

Jesus og læresveinane hans