synkope
substantiv hankjønn
Opphav
frå gresk ‘samanslåing’, av syn- og kope ‘slag’; jamfør syn-Tyding og bruk
- i musikk: samandraging av eit tungt og eit lett taktslag slik at vekta kjem til å liggje på det lette taktslaget
- i språkvitskap: det at ein lyd eller ei staving fell bort inne i eit ord, til dømes i uttala ‘universtet’ for ‘universitet’;jamfør apokope