Artikkelside

Nynorskordboka

appell

substantiv hankjønn
Bøyningstabell for dette substantivet
eintalfleirtal
ubunden formbunden formubunden formbunden form
ein appellappellenappellarappellane

Uttale

apelˊl

Opphav

frå fransk; jamfør appellere

Tyding og bruk

  1. sterk oppmoding;
    Døme
    • politikaren heldt appell under demonstrasjonen;
    • rette ein sterk appell til styresmaktene
  2. evne til å appellere;
    kraft til å påverke
    Døme
    • ha stor appell
  3. lett slag i golvet med foten i fekting, gymnastikk eller for å markere takta under marsjering
  4. i militærstell: samlingssignal;
  5. evne ein hund har til å lystre (1
    Døme
    • hunden har god appell