Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

imponere

imponera

verb

Opphav

frå latin ‘setje, leggje i, på, narre’

Tyding og bruk

gjere sterkt inntrykk på;

fylle med beundring og respekt;

jamfør imponerande

Døme

imponere nokon;
bli imponert av noko;
eg er imponert over spelarane

glansnummer

substantiv inkjekjønn

Tyding og bruk

kunststykke eller ferdigheit som ein imponerer med;

Døme

dette er glansnummeret hans;
glansnummeret kom til slutt i framsyninga