Avansert søk

Nynorskordboka 5 oppslagsord

brekke 2

brekka

verb

Opphav

samangliding av lågtysk breken og bräken

Tyding og bruk

få til å knekke med å bøye, trykkje eller liknande;
bryte (1)
Døme
- brekke av ei lita grein;
- ho brekte nakken på fisken
knekke (1, 1), breste (2, 1)
Døme
- skistaven brekte;
- leppestiften var brekt
arbeide ut layouten i ei trykksak
Døme
- dei hadde laga det redaksjonelle stoffet og brekt avissidene sjølve
endre ein farge med å blande han med ein annan farge
Døme
- brekke fargen mot gult

Faste uttrykk

brekke om
i typografi: ordne ein sats (7) i spalter og sider
brekke seg
kaste opp;
spy (2, 1)
ho brekte seg av lukta

brekk 1

substantiv inkjekjønn

Opphav

Tyding og bruk

det å brekke eller bli brekt;
brot
innbrot
Døme
- gjere eit brekk for å skaffe pengar

brekk 2

substantiv inkjekjønn

Opphav

av engelsk brake ‘brems’

Tyding og bruk

handbrems på motorkøyretøy;

Døme

køyre med brekket på

brekke 1

substantiv hokjønn

Opphav

norrønt brekka

Tyding og bruk

stor, bratt bakke;

Døme

midt i brattaste brekka

seig

adjektiv

Opphav

norrønt seigr; samanheng med sige

Tyding og bruk

tjukk og kleimen;
tjuktflytande;
slimete, viskøs
Døme
- seig som sirup;
- slimet var seigt
som kan bøyast og strekkjast utan å breste;
mjuk og sterk;
til skilnad frå møyr (1), sprø (1)
Døme
- biffen er seig;
- ein seig vidjekvist;
- seige rundstykke
som er vanskeleg og tek lang tid å gjere;
dryg (1)
Døme
- eit seigt arbeid;
- den siste brekka er seig
(sterk og) uthaldande
Døme
- ein seig kar;
- ho er seig og held ut lenge
sein (1), treg (1)
Døme
- vere seig i vendinga

Faste uttrykk

vere eit seigt, gammalt skinn
vere særs uthaldande;
vere ein som aldri gjev opp