Avansert søk

Nynorskordboka 2 oppslagsord

substantiv hankjønn

gjennom fransk, frå arabisk; av gresk keration ‘frø frå belgen av johannesbrødfrukta’, som vart brukt som vektlodd

substantiv hankjønn

norrønt belgr

(pose eller sekk av) flådd skinn som er rengt av eit dyr utan å vere skore opp i buken
sekkforma reiskap brukt til å puste luft på elden for å auke temperaturen; jamfør blåsebelg og smiebelg
Døme
- dra belgen i smia
del av orgel, trekkspel, sekkepipe eller liknande som pumpar luft inn i den delen av instrumentet som lagar lyd
Døme
- belgen på eit orgel;
- dra belgen på trekkspelet
noko som liknar ein belg (2)
Døme
- belgen på eit gammalt fotografiapparat
skolm (1)
buk (1), vom (2)
midtstykke i ein trål