Avansert søk

Nynorskordboka 15 oppslagsord

puffe 1

puffa

verb

Opphav

frå lågtysk

Tyding og bruk

skubbe, støyte, dytte
Døme
- han puffa til kameraten;
- ho puffa opp døra med olbogen
blåse ut røyk eller damp;
røykje (2), dampe (5)
Døme
- puffe på ein stor sigar

puffe 2

puffa

verb

Opphav

av engelsk puff ‘blåse opp’

Tyding og bruk

fylle med luft;
gjere meir fluffy
Døme
- puffe opp putene i sofaen
behandle næringsmiddel slik at det svell
- brukt som adjektiv:
  puffa ris

støyte

støyta

verb

Opphav

norrønt steyta

Tyding og bruk

føre noko inn i, i mot eller gjennom noko med stor kraft;
renne (4, 3), drive (3, 1), køyre (8)
Døme
- støyte spydet i målskiva;
- han støytte stokken i golvet
føre noko vekk frå seg med stor kraft;
skuve, puffe (1, 1), dytte
Døme
- støyte kule;
- dei støyter båten frå land;
- ho støytte bilen utfor eit stup
knuse med noko hardt
Døme
- støyte hol på isen med ei jernstong;
- ho støytte peparen i mortaren
råke ei hindring;
renne mot noko;
tørne (3)
Døme
- båten støytte hardt mellom bårene;
- bilane støytte saman;
- støyte mot kvarandre
blåse kort og kraftig
Døme
- støyte i eit horn;
- han støyter i nasen
gjere nokon fornærma eller utilpass;
fornærme, krenkje
Døme
- eg meinte ikkje å støyte deg;
- kjenne seg støytt over noko
- brukt som adjektiv:
  verke støytande;
  ein støytande spøk

Faste uttrykk

støyte bort
vise (nokon) bort
støyte frå seg
1. lage avstand til;
  ikkje ville vere saman med
  støyte frå seg potensielle kjøparar;
  han støytte barna sine frå seg
2. om organ: ikkje lage naturleg samband med;
  ikkje ta opp i seg
  kroppen støytte frå seg den nye nyra
støyte mot
1. komme borti;
  råke (3, 1)
  bilen støytte mot fortauskanten
2. komme i konflikt med
  dei to prinsippa støytter mot kvarandre;
  vi støytte mot gamle tradisjonar
støyte på
tilfeldig treffe på
eg støytte på naboen på butikken i dag
støyte saman
bli sterkt usamde
dei støytte saman over budsjettet
støyte til
kome i tillegg
komplikasjonar støytte til under vegs
støyte ut
vise bort;
stengje ute

fløygje

fløygja

verb

Opphav

norrønt fleygja; kausativ til fly (

Tyding og bruk

slengje, sende av garde;

få fart på;

Døme

fløygje ein stein

Faste uttrykk

fløygje seg
sende, sleppe seg av garde

dutte

dutta

verb

Opphav

samanheng med dytte (

Tyding og bruk

puffe, dytte, skubbe
Døme
- dutte ho over ende
pusle, stelle

Faste uttrykk

dutte på
leggje skulda for noko på (ein annan)

dulte

dulta

verb

Opphav

Tyding og bruk

småtrave;
dilte (1)
Døme
- fjordingen dultar etter ned vegen
puffe (1, 1)
Døme
- dulte til nokon
i overført tyding: skubbe eller dytte nokon mot ei viss åtferd
Døme
- styresmaktene bruker stordata for å dulte oss

Faste uttrykk

dulte borti
gje ein uforvarande (1) puff (3, 1)

skubbe

skubba

verb

Opphav

frå lågtysk

Tyding og bruk

puffe (1, 1), støyte (2)
Døme
- skubbe nokon til sides;
- skubbe til kvarandre
gni
Døme
- skubbe seg på handa

puff 3

substantiv hankjønn eller inkjekjønn

Tyding og bruk

det å puffe (1, 1);
skubb, dult, dytt, skump
Døme
- få ein puff i ryggen
i overført tyding: stimulans (2);
framskuv
Døme
- arbeidet fekk ein god puff framover;
- kommentaren var den puffen eg trong for å kome i gang
utblåsing av røyk eller damp

nugge

nugga

verb

Opphav

truleg av gnu (

Tyding og bruk

gni, skrape (2
Døme
- nugge hol på noko
skubbe, puffe lett, nappe (for å gjere einkvan merksam på noko);
vere så vidt borti, røre ved
Døme
- nugge til sidemannen;
- nugge borti nokon;
- fisken vil ikkje bite, han berre nuggar
drive på smått med noko, pusle
Døme
- nugge og arbeide

nufse

nufsa

verb

Opphav

Tyding og bruk

støyte, puffe, skumpe lett

Døme

nufse til nokon;
nufse borti noko

Resultater per side: