Avansert søk

Enkelt søk

Nynorskordboka 6 oppslagsord

konduktør

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom fransk; frå latin conductor, av conducere ‘leie, ta på seg’

Tyding og bruk

person som sel eller kontrollerer billettar på offentleg transportmiddel

Artikkelside

ombordansvarleg

adjektiv

Tyding og bruk

(oftast) konduktør på tog som er ansvarleg for tryggleiken til passasjerane på toget

brukt som substantiv:
- det er ein ombordansvarleg om bord i kvart togsett

Artikkelside

togførar

substantiv hankjønn

Tyding og bruk

til 1997: konduktør som hadde ansvaret for jernbanetog mellom stasjonane;

jamfør ombordansvarleg

Artikkelside

konduktans

substantiv hankjønn

Opphav

gjennom engelsk, frå latin conducere ‘leie’; jamfør konduktør

Tyding og bruk

elektrisk leiingsevne

Artikkelside

konduktor

substantiv hankjønn

Uttale

kondukˊtor, i fleirtal kondukˊtorar eller konduktorˊar

Opphav

frå latin; same opphav som konduktør

Tyding og bruk

elektrisk leiar (3)

Artikkelside

konduite

substantiv hankjønn

Uttale

kondu-iˋte eller kondu-itˋte

Opphav

av fransk ‘åtferd’; jamfør konduktør

Tyding og bruk

evne til høveleg og høvisk framferd;

takt (

Døme

syne konduite

Artikkelside